Hervormde Gemeente Wijk bij Duurstede

Niet zeuren maar zaaien!

Naar aanleiding van Matteüs 13 vers 1-8

`Er viel ook wat zaad in goede grond en dat bracht vrucht voort, deels
honderdvoudig, deels zestigvoudig, deels dertigvoudig.’

Met dit verhaal daagt Jezus ons uit ons bewust te zijn dat onze inzet
ook echt iets zal opleveren. Op zich heel confronterend. Want levert
mijn leven sowieso wel iets op? Jezus noemt ook nog concrete
getallen. Harde cijfers, zouden wij zeggen: 30, 60 en 100. Wat levert
mijn leven op voor God? Wat doet het evangelie met mijn leven?

Jezus vertelt over een boer die vrijmoedig naar alle kanten het zaad
uitstrooit, maar later vast stelt dat nogal wat zaad geen enkele vrucht
opleverde. Alleen het zaad dat in goeie grond was gevallen, alleen dat
leverde vrucht op, sommige stukken zelfs 100-voud, andere 60 of 30.
Dat scheelt op zich aanzienlijk, 100, 60 of 30. Maar toch: het leverde
steeds iets op. Ook 30 is een hele mooie score.

Nu zal iedereen begrijpen dat Jezus met die zaaier gewoon God
bedoelt. Voor God is heel deze aarde zoiets als een grote akker –
goede aarde – waarop Hij als boer aan het werk is. Op zich best een
hoopvolle gedachte: deze wereld is niet een akker waar alles door
elkaar woekert, zodat het hier en daar een chaos is, een akker zonder
hoop. Soms denk je dat, maar gelukkig is het zo niet. God heeft deze
wereld niet puur aan mensen overgelaten, sterker nog: Hij kwam zelf,
in de nacht van Bethlehem en even later zie je Jezus gaan tussen de
mensen. Zie, een Zaaier of liever de Zaaier gaat rond.

Vandaag gaat de Zaaier voor ons op een bijzondere manier de
akker op: een nieuwe dominee, een nieuwe aanpak en een nieuwe
inzet samen als gemeente. Zo iets voelt als een 100 moment
van God. Zoals je dat ook wel hebt bij een nieuwe baan, studie,
gezinsuitbreiding, relatie. Kunnen we dit 100 geloof volhouden? Dat
spreekt niet vanzelf. Op de akker van God zijn er diverse hoeken en
hoekjes die niets opleverden, zegt Jezus. Hoe kwam dat?
Het kan niet aan het zaad liggen.
Dat is overal hetzelfde. Het zaad is gewoon goed, het is het evangelie
van het Koninkrijk dat in Jezus zich aan het opdringen is. Aan de
Zaaier ligt het ook niet, want die zaait met volle handen in alle
richtingen. Zelfs daar waar een voetpad zich kronkelde door de akker
en op plekken waar je de rotsbodem al kon waarnemen. En ook op

plekken waar het wemelde van dorens en distels, God zaait, en zaait
en zaait.

Maar waar ging het fout? Waar stokte het en waar stoorde het?
Jezus noemt drie typen van mensen die zich moeilijk laten veranderen
door het evangelie van God. Type 1: Sommige mensen hebben zo’n
open mind set naar alles en iedereen, dat het Woord van God dat ze
horen, zich niet kan nestelen en de duivel loopt er in en uit. Zo’n gladde
platte ziel neemt niet op….die moet je eerst goed opschuren. Type 2:
Sommige mensen nemen snel en enthousiast het evangelie op, maar
het blijft allemaal erg op beleving gericht. Het wortelt niet diep. Veel
vel, weinig ziel. Veel beleving, weinig balans. En onder al dat blije
geloof voel soms ook ineens een hard hart. Type 3: mensen die alle
dagen in de slag zijn met de dorens en distels van het leven. Volgens
de bijbel een plant die vooral na het paradijs begon te woekeren
en de mens maakt tot een stressfiguur. Volgens mij wemelt het van
deze mensen in onze tijd, ook in de kerk. Allemaal druk. Met werken,
allebei werken, soci-stress, een huis kopen, verkopen, verbouwen,
inrichten, andere baan, twee agenda’s. Ze redden het niet, zegt Jezus.
We hebben soms geen tijd meer voor een gewone bijbelkring. Is het
vanavond al weer bijbelkring? Toch niet bij ons hoop ik? Ja, ook dat
nog. Dorens kunnen ook veel pijn doen. Alles moet kunnen, maar alles
kan niet.

Waar stokt het, waar stoort het bij mij? Kruis aan: 1, 2 of 3. Van
die vraag word ik heel depressed, zegt u misschien. Ja , ik ook.
Regelmatig denk ik: Heer Jezus, dat wordt drie keer niets met mij, en
dat wordt drie keer niets met uw Koninkrijk in mijn hart, in mijn leven,
en in de kerk en de gemeente…Of mijn akker nog wel ooit iets zal
opleveren?

Wacht. Het verhaal eindigt bij dat stuk grond dat 100, 60 en 30
opleverde. Toch….er is ook goeie aarde. Er is ook een plek waar de
duivel niet in en uitloopt, maar ik heel stil ben en ontvankelijk voor God,
heel graag JA tegen God zegt. Een plek waar ik de naam van Jezus zo
lief heb, zijn Woord zo diep in me berg. En me dan zo gelukkig weet,
zo veilig, zo gekend en bemind door God. En dan ook heel vrolijk word.
Om Jezus. Zaaier en Zaad. In zoverre is dit verhaal dus een geweldige
belofte van God. Het zaad, Jezus, gaat zijn weg, ook anno 2013. Het
het zal opleveren 100, 60 en 30. In het donker rijpt veel vrucht. Maar
eigenlijk is er maar één echt honderdmoment, dat is het Kruis van
Jezus. `Indien het zaad niet in de aarde valt en sterft, draagt het geen
vrucht.’ Jezus zelf is het geheim van het Koninkrijk van God. Van 30,60
en 100. Kennen we Hem, Hij zal het winnen, ook onder ons, en in mijn
eigen hart.

Paulus zou zeggen: daar mogen we samen wel wat meer van hebben.
Wordt ook zelf een zaaier. Ga aan de slag samen als kerk. En
iedereen in zijn eigen leefsituatie. Volgens de regel: Niet zeuren, maar
zaaien. Zoals God overal heen. Vrijmoedig en dan wacht op de goede
vruchten van liefde, geduld, recht, trouw. Voor alle mensen.
Aan deze taak me hier met u te mogen wijden ervaar ik als een roeping
en voorrecht, en een belofte van God. De aarde is goed, het zaad is
goed, er valt nog steeds zaad in goede grond. 30, 60, waarom niet
100? In elk geval is dat mijn gebed en verlangen.

Ingekorte preek gehouden op zondag 13 januari 2013

Tags: , , , , , , , ,